De Pessink

Kooplieden kwamen op hun reis over Hessenwegen door de huidige gemeente Lochem langs een stuk of zeven pleisterplaatsen. Van Borculo op weg naar Deventer was de Pessink in Epse de laatste. Sinds 1618 konden daar de paarden worden uitgespannen en konden de voermannen er verpozen.

We weten maar weinig over de eigenaren en uitbaters van de Pessink, maar in 1729 kocht ene Hendrik Stegeman, ook wel Hoekman genaamd, het logement. Vanaf dat moment werden hij en zijn gezinsleden Pessink genoemd. Datzelfde gebeurde toen Wolter Vaarneman introuwde met dochter Janna Pessink. Ook Wolter heette vervolgens Pessink. Deze Wolter en zijn zoon Teunis Pessink waren vrijwel zeker ook zelf uitbater van de herberg. Teunis’ dochter Willemina Johanna Pessink, de volgende erfgenaam, trouwde echter met de molenaar van de Zandbeltermolen in Lettele. Zij verkocht in 1843 ‘erve en goed Pessink’ in 25 delen aan verschillende personen.

De moderne tijd diende zich aan door de aanleg van de ‘kunstweg’ vanaf de Pessink naar Laren en verder. En vervolgens door de tramverbinding Deventer-Borculo, opnieuw langs de Pessink.

Kennelijk is de Pessink in 1885 ook grondig vernieuwd. Toen zal het gebouw zijn neergezet dat ook in 2025 nog de kern van het vervallen complex vormt.

Behalve Café en Uitspanning was de Pessink ook Veilinglokaal. Talloos zijn de advertenties waarin notarissen verkopingen aankondigen van huizen, partijen hout en dergelijke.

Als in 1909 Teunis Willemink uit Diepenveen trouwt met Bartha Stormink uit Gorssel staat hij te boek als landbouwer. Als in 1914 zijn zoon Teunis Johan wordt geboren is vader Teunis inmiddels caféhouder. Volgens één bron hebben Teunis en Bartha pas in 1919 de Pessink gekocht, dus zullen zij eerst enkele jaren uitbater zijn geweest.

Genoemde zoon Teunis Johan Willemink zet de nering van zijn ouders voort, samen met zijn vrouw Harmina Hendrika Kuiper. Voor de jeugd die in de jaren zestig en zeventig van de 20^e eeuw het etablissement bezoekt zijn zij ome Jo en tante Mienie. Het etablissement is in die tijd een levendig middelpunt van feesten, uitvoeringen, disco avonden, kermissen en vergaderingen.

Tot op hoge leeftijd blijven Jo en Mienie bij het café betrokken, maar bij gebrek aan een opvolger wordt het pand rond 1995 verkocht aan Changsheng Pan, die er Chinees restaurant ‘de Rozentuin’ begint.

In Ons Markenboek van 2015 verbaast een oudere buspassagier zich erover hoe zijn achterbuurvrouw het over ‘de Chinees’ heeft in plaats van over ‘de Pessink’: “Op ’t moment dat de chauffeur bie Epse de bochte naor links nomp gingen mien gedachten automatisch effen naor café De Pessink. De kroeg van feestpartiejen uut mien jonge jaoren, de jaorlijkse karmse wao-w vake op an ginge en ’t voetbalveld achter de kroeg wao-k heel wat meters heb emaakt; wedstrieden ewonnen en dikke verloren. (….) Mien gedachten aover De Pessink bunt nog amper op gang ekommen of ik heure achter miej: We rijden nu langs de Chinees. Ik raken dervan in de warre. Hoezo de Chinees? Ik komme elken margen langs de Pessink”.

Bijna een kwart eeuw wordt er Chinees gegeten in de Rozentuin. Tot de eigenaar in 2018 de deuren sluit. Lang heeft hij nog gedacht dat er opnieuw Horeca zou komen. Of misschien een supermarkt. Maar uiteindelijk moet hij het aan een projectontwikkelaar overlaten om een nieuwe bestemming voor gebouw en/of locatie te vinden.

Sinds 2018 hebben buspassagiers de oude Rozentuin steeds verder zien verpauperen. Verschillende antikraak bewoners konden dat niet voorkomen. Kranten meldden diverse keren dat de eigenaar een nieuwe bestemming had gevonden. Maar anno 2026 staat de eens zo trotse Pessink er nog steeds verloren bij.

Oproep: Deze beschrijving heeft tal van hiaten. Alle aanvullingen of verbeteringen zijn welkom via info@erfgoedlochem.nl

Bronnen:

• Ons Markenboek 1991 en 2015
• Delpher.nl
• kiekdan.com
• Wiewaswie.nl
• destentor.nl
• Beeldbank RAZ